ალექსანდრეს ბაღის სკამზე, დახეული ბარათი
ეგდო როგორც მკვდარი გედი, როგორც სევდა მარადი.
ჩვენ ამ ბაღში პაემანზე, მთელი წელი ვიდოდით
გაწყვეტილი აზრის ბოლოს, ჩანდა სიტყვა მშვიდობით.
_ გული დამწყდა შემოდგომის, ცივმა ქარმა დაქროლა
წერილი კი გაყვითლებულ, ფოთლებს თან გააყოლა.
ასე გაჰყვა ბედისწერას, პირმცინარი გოგონა
ჩემზე კარგად იცის ყველამ
ქვეყნად ხდება როგორაც.
თვალებში დგას ჩუმი სევდა ღიმილით შეფერილი
ო რა დიდხანს ათამაშა, ქარმა მისი წერილი.
_ გული დამწყდა-----------------
დრო გავიდა ეფინება, მწვანე მდელოს სხივი მზის
ალექსანდრეს ბაღის სკამზე, ახლა სულ სხვა წყვილი ზის.
აღარავის აღარ ახსოვს, სიყვარულის ბარათი
არაფერი არ ყოფილა, ქვეყანაზე მარადი.
_ გული დამწყდა-----------------
„პროექტის ავტორი: ტექსტის დამუშავება და იდეა — ვასო ზაქარიაძე ✍️
