Зноў вяртацца ў пустую кватэру,
Ведаць пэўна: у глухія дамы,
І ніхто не пастукае у дзверы
Не парушыць спакой твой нямы.
Прабіраецца ў скроні трывога,
Ахінаюць душу халады -
Усё было і не стала нічога
Ў гэты дзень незямной пустаты.
Людзі, дзе вы?
Так многа вас побач
Але быццам нікога няма
Не заўважыўшы у бліжняга роспач
Вы праходзіце міма, праходзіце міма штодня
Нас чакае бетонным красвордам
Разгарожаны кубамі дом.
Мы у ім літарай,
Кожны асобнай,
Ад вялікага слова жывём.
Мнагалюдны расквечаны горад
Адзіноцтвы трамваі вязуць
Паміж сценкамі шчасце і гора
На тым самым паверсе жывуць.
Людзі, дзе вы?
Так многа вас побач
Але быццам бы і нікога няма
Не заўважыўшы у бліжняга роспач
Вы праходзіце міма, праходзіце міма што дня
Зачыняюцца дзверы грунтоўна
Хтосьці стукае легкай рукой -
Гэта смутак у вобліку поўні
Завітаў у самотны пакой.
Людзі, дзе вы?
Так многа вас побач
Але быццам бы быццам бы
Людзі, дзе вы?
Так многа вас побач
Але быццам бы быццам бы нікога няма
Не заўважыўшы у бліжняга роспач
Вы праходзіце міма, праходзіце міма
Праходзіце
Не заўважыўшы у бліжняга роспач
Людзі, дзе вы?
