Саят Медеуов Өзіңді аңсап ^минус

Өзіңді аңсап өтеді көктем, өтер күз 
Аңсаумен өткен өмірге мынау не етерміз 
Көрсем деп шіркін іздеген мәңгі бір-бірін 
Көк аспандағы ай менен күндей екенбіз
 
Қайырмасы: 
Жаным-ау менің жағаға таққан тұмарсың 
Жалғанда жалғыз, жабығып жүрген шығарсың 
Ұнарсың талай бір көрген жанға ұнарсың 
Өмірде бірақ өзіме ғана сыңарсың 2 

Көркемім сені көрсем де жақсы өзгеден 
Қиналдым соны айта алмай саған сөзбенен 
Сен туған ауыл, ел-жұртың неткен бақытты 
Өзіңді күнде жүретін көріп көзбенен
 
Қайырмасы: 
Жаным-ау менің жағаға таққан тұмарсың 
Жалғанда жалғыз, жабығып жүрген шығарсың 
Ұнарсың талай бір көрген жанға ұнарсың 
Өмірде бірақ өзіме ғана сыңарсың 2