Դու կարծում ես այդ անձրևն է արտասվում պատուհանիդ,
Այդ ափսոսանքի խոսքերն են գլորվում հատիկ-–հատիկ։
Գլորվում են ու հոսում են, ապակուց թափվում են ցած,
Այս խոսքերը, որ լսվում են իմ երգի մեջ ուշացած։
Ու՞մ է պետք խոստովանանքդ, ափսոսանքդ ուշացած,
Սերը քո մի հանելուկ էր ու գաղտնիք էր չբացված։
Դա գուցե աշնան կատակն էր, տերևներն էին դեղնած,
Ծառուղում լուռ արտասվում էր մի աղջիկ՝ մենակ կանգնած։
Կրկներգ
Մեր սիրո աշունը էլ երբեք չի կրկնվի,
Եվ անցյալն ամեն անգամ աշնան հետ կայցելի,
Ու պատուհանիդ լուռ կարտասվի...
Ու պատուհանիդ լուռ կարտասվի
Показалось это ветер постучал в окно дождем
Это память о потере возвротилось хмурым днем
Возвротились и упали как слезинки со стекла
Те слова что опоздали но забыть никак нельзя
Поздно глупо и не нужно извенятся и страдать
Та любовь была загадкой и её не разгадать
Может осень в желтых листьях грустно шутит так как знать
В паутине мокрых веток одинокий тихий плачь
Эту нашу осень никогда не возвратить будет больно всякий раз октябрь приносить и в окно печально моросить и в окно печально моросить .
