წლებმა დღეები წუთებად შესვეს
ახლაც ბავშვივით ვსწავლობთ სიარულს
დავდივარ ვეძებ დაკარგულ ლექსებს
გამქრალ ღიმილსაც, იაფ სიხარულს
(გაძარცვულ ხეთა, სიჩუმით ვთვრები
დრო მიდის ისე სიტყვაც არ უთქვამს
(ცად აქნეული არწივის ფრთები
წარბებ აწეულს მაგონებს უფალს)) – 2
სოლო
ბედს ვეურჩებით და სანამდე ვართ
ასჯერ ნათელი უგზოო გზებით
ჩვენ საბრალონი ჩუმად დავდივართ
და ნატვრის თვალის ძებნაში ვკვდებით
ქვიშის საათებს ფიქრები სცვივა
თავის ნათქვავმა დრო მოარჯულებს
სურვილებს მერე უღმერთოდ სცივათ
თვეები ჰგვანან ნაფიც მსაჯულებს
მის
დრო მიდის ისე სიტყვაც არ უთქვამს