ძველი თბილისი ისევ მიგონებს ნისლივით ჩნდება დარდი
ერთ დროს პირველი მეფაიტონე ქუჩაში ფეხით დადის,
ძნელი ყოფილა თურმე სიბერე გულო გაუძელ ტკივილს,
წვიმა მოსულა არვის ეგონოს,გაყიდულ არღანს ვტირი.
-------ფანჯარაში მტრედია ნეტავ ვისი ბედია,
-------არ მამიკლა გენაცვა, ჩემი საყვარელია.
მზეზე ვთბები და ხშირად ვიხსენებ, რაღაც მინდოდა მეთქვა,
ვიხსენებ მაგრამ, ვერ გავიხსენე რატომ მოვედი თქვენთან.
არც ფაიტონი აღარც ცხენები, რატომ არაფერს მეტყვით,
სად მიმაქროლებს ჭენებ-ჭენებით წუთი სოფელის ეტლი.
-------------------------------------მის------------------------------------------------------------------------------------------
მივდივარ ძნელი ყოფილა წასვლა მშვიდად ვისტუმრებ ვალებს
უკანასკნელი სიმღერის ფასად, უკანასკნელად დავლევ.
მივდივარ მიმაქვს ჩემსავით ძველი დარდის გუდურა სტვირი,
უკანასკნელი ყარაჩოღელი ემშვიდობება თბილისს.
--------------------------------მის-