II зноў пабачыў я сялiбы,
Дзе леты першыя прайшлi.
Там сьцены мохам параслi,
Вясёлкай адлiвалi шыбы.
Усё ў пылу. I стала мне
Так сумна-сумна ў цiшыне...
Я ў сад пайшоу - там глуха, дзiка,
Усё травою парасло...
Няма таго, што раньш было...
Няма таго, што раньш было,
I толькi надпiс "Веранiка"...
I толькi надпiс "Веранiка" на лiпы ўрэзаны ў кары.
Казаў вачам аб тэй пары: -
Расьцi, ўзмацовывайся, дрэва,
Як манумент жывы ўставай
I к небу надпiс падымай,
I к небу надпiс "Веранiка"...
Чым боле сходзiць дзён, начэй,
Тым iмя мiлае вышэй...
Няма таго, што раньш было...
Няма таго, што раньш было,
I толькi надпiс "Веранiка"
Чым боле сходзiць дзён, начэй,
Тэм iмя мiлае вышэй…
