ფოთოლთ ცვენა მ. ონაშვილი. გამახსენდება შენი თვალები ცრემლებ ჩამდგარი უძირო ტბები სული ბედისგან განაწამები ვერ გივიწყებ და წარსულთან ვრჩები
ხატს შევავედრებ გაფრენილ წამებს სანთლებს აუნთებ შევთხოვ შენდობას ამოგიკოცნი მაგ ლამაზ თვალებს თუ ეს თვალები ისევ გენდობაა
მის:
ჩვენ ფოთოლ ცვენას ისევ და ცივ ზამთარსac ჩვენ ერთად გავლევთ ჩვენ გაზაფხულზეც ერთად ვიქნებით ერთად ვიქნებით დღეცa და ღამეც
ვიცი რომ ბევრი დამაგვიანდა წუთისოფლის გზას შევრჩი ეული თუნდაც გამიწყრე მაინც არ წავალ სითბოს ისედაც არ ვარ ჩვეული
ვიცი გალღვება გულში ყინული თუმცა ძნელია საოცრად ძნელი აფრთხიალდება ჩიტივით გული უძირო ტბებში ჩადგება ცრემლი
