Το ‘μαθα, κόσμε, το βήμα μου
Ξέρω το ποίημα μου
από την κούνια μου.
Μες στα ρουθούνια μου
μπαρούτι και κρασί.
Βάλε να πιεις κι εσύ
μπας κι η επανάσταση
μας βρει στη ζάλη μας
και πέσει στο κεφάλι μας
ο ουρανός που ράγισε.
και τ’ όνειρο που άργησε
Το μαθα
φιλε μου το μαθα
πληγες στα γόνατα
και στους αγκώνες μας
κι αν στους αγώνες μας
τ αστρα μας κάψανε
ερωτευθήκαμε
μεγαλες εννοιες
λάθος συγγένειες
μας μάγεψαν και πιασαμε
τον πάτο κι ησυχάσαμε
μα ακόμα δεν σχολάσαμε
κέρνα μας να πέσει στο κεφάλι μας
ο ουρανός που ράγισε και τ όνειρο που άργησε
Το ‘μαθα, κόσμε, το βήμα μου
ξερω το ποίημα μου
από τη κούνια μου
μες τα ρουθούνια μου
μπαρούτι και κρασί
βαλέ να πιεις κι εσύ
μπας κι η επανασταση
μας βρει στην ζάλη μας
και πέσει στο κεφάλι μας
ο ουρανός που ράγισε
και τ όνειρο που άργησε
κέρνα μας να πέσει στο κεφάλι μας
ο ουρανός που ράγισε και τ όνειρο που άργησε
το μαθα
φίλε μου το μαθα
πληγές στα γόνατα
και στους αγκώνες μας
κι αν στους αγώνες μας
λακίσαν οι μισοί
δεν φταίει το κρασί
φταίμε εγώ κι εσύ
