ԼՈՒՍՆԻ ՇՈՂՈՎ
Լուսնի շողով փերիս գա, երազներով իր բարի,
Դուռս բացի սուրբ ծեգին` բուրմունքն առած մով սարի,
Նա հուր բերի օջախիս` ծուխը ելնի ծիրանի,
Սփռոց բացեմ այգուս մեջ, ապրեմ տեսքով իմ յարի:
Սրբավայրի ծաղիկ է,
Վարդավառի շաղիկ է,
Լույս է ցայտում աչքերից,
Հայոց երկնի աստղիկ է:
Հազար գարուն անց կացավ, ինչպես հրաշք մի տեսիլ,
Ներկա եղա հազար մի ուրախության հանդեսի,
Իմ սիրածին երբ տեսա, երկնակամար ես ասի`
Առանց նրան կթոշնեմ, խինդ ու ծիծաղ չեմ տեսնի:
Սերս սարի եղնիկ է,
Վարսերն ալիք-ալիք է,
Շող աչքերը երազուն,
Խալը երկնի ամպիկ է:
Սարի ճամփով թե որ գա, աղբյուրները լուր կտան,
Հանդի ճամփով թե որ գա, արտույտները լուր կտան,
Գուսան Աշոտ նազելիդ հրեշտակի թևերով,
Երկնի ճամփով թե որ գա, աստղիկները լուր կտան:
Ա՜խ իմ սերը կրակ է,
Հույսի կանթեղ, ճրագ է,
Հազար հույսեր ունի նա,
Քաղցրալուր մի տանջանք է:
